Szkoła Polska im. Adama Mickiewicza przy ambasadzie RP w Paryżu

Szkoła mieści się przy 11-15 rue Lamandé 75017 w Paryżu Nasza Szkoła im. A. Mickiewicza przy Ambasadzie RP w Paryżu jest polską instytucją oświatową, prowadzącą działalność dydaktyczną w zakresie systemu uzupełniającego: ośmioletniej szkoły podstawowej czteroletniego liceum ogólnokształcącego Szkoła podlega polskiemu Ministerstwu Edukacji, jest nadzorowana przez Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą.

NASZA HISTORIA Początki Szkoły Polskiej w Paryżu sięgają połowy XIX wieku. Przedstawiciele Wielkiej Emigracji, głównie członkowie rządu, posłowie, oficerowie, publicyści i pisarze założyli w Paryżu Stowarzyszenie Naukowej Pomocy, mające wspierać materialnie Polaków, pragnących studiować. Stowarzyszeniu przewodniczył książę Adam Czartoryski. W 1841 roku wokół osoby Józefa Dwernickiego powstało Towarzystwo Narodowego Wychowania Dzieci Wychodźców, które z myślą o pokoleniach młodych Polaków, rosnących na obczyźnie zdobyło środki na otwarcie pierwszej Polskiej Szkoły w podparyskiej miejscowości Châtillon sous Bagneux. Program Szkoły zakładał: wychowanie w duchu narodowym, równość wszystkich uczniów bez względu na pochodzenie i pozycje rodziców oraz dbanie o wysoki poziom kształcenia. Towarzystwo podjęło różne akcje, aby zdobyć fundusze na rozwój Szkoły. Jako pierwszy fundusze na rzecz Szkoły przekazał Jan Ledóchowski (29 tys. franków). Datki indywidualne i zbiorowe z Polski oraz z francuskich środowisk polonijnych przyczyniły się do poprawy sytuacji materialnej towarzystwa. Szkołę przeniesiono w okolice Panteonu. Inauguracja odbyła się 29 listopada 1843 roku, w trzynastą rocznicę wybuchu powstania listopadowego. Dyrektorem został Ksawery Bronikowski, wiceprezydent Warszawy z czasów powstania. Początkowo uczniowie realizowali program szkoły francuskiej, z dodatkowymi zajęciami z języka polskiego i historii Polski. Uczniowie nosili mundurki, które były kopią munduru warszawskiej gwardii narodowej z okresu powstania listopadowego z grelikami, z Orłem i Pogonią oraz specjalne rogatywki. W 1844 roku Szkołę przeniesiono do podparyskiej dzielnicy Batignolles, przy Boulevard Batignolles 56. Rozpoczął się najchlubniejszy rozdział dziejów Szkoły, zwanej odtąd Batiniolską, obejmujący lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte XIX wieku. Po wykupieniu budynków w 1852 roku i przeprowadzeniu prac, w Szkole zorganizowano 12 sal lekcyjnych, refektarz, przychodnię lekarska, laboratoria, salę gimnastyczną, mieszkania dla nauczycieli internat. Wygospodarowano również pomieszczenia dla dużej, bo liczącej ponad 20 000 tomów, biblioteki (stan z 1865 roku), przy której otwarto czytelnię publiczną, gromadzącą zbiory i archiwa emigracyjne, m.in. Joachima Lelewela. W szczytowym okresie liczba uczniów wzrosła nawet do 300, kadra nauczycielska liczyła wówczas 36 osób. Szkoła cieszyła się bardzo dobrą opinią w środowisku francuskim, uczniowie osiągali wysokie wyniki w liceach francuskich. Noé Gruss napisał: „połowa z nich uczęszczała do Liceum Bonapartegoi uzyskała 237 nagród i 817 wyróżnień”. W latach 1847-1853 na 50 uczniów, którzy opuścili Szkołę Polską studia wyższe wybrało 27. Rozwój Szkoły, wybitni ludzie nią kierujący, wysoki poziom nauczania spowodowały, że w 1865 roku Napoleon III uznał szkołę za instytucję użyteczności publicznej. W dokumentach Szkoły odnotowano następujące wypowiedzi: „Kto szkołę zechce nadal uważać tylko za dom przytułku niech do niej dobrowolnie nie wraca, bo rad nie rad, mimowolnie i ze wstydem ustąpić z niej będzie musiał – inny, godniejszy, jeden z dwudziestu oczekujących, miejsce jego zajmie”. Ze szkołą związanych było wielu wybitnych Polaków, m.in.: Adam Mickiewicz, Joachim Lelewel, gen. Józef Dwernicki, Józef Ignacy Kraszewski, Ludwik Mierosławski, Alojzy Biernacki (były minister finansów Królestwa Kongresowego) oraz hrabia Ksawery Branicki. Prawdziwym mężem opatrznościowym szkoły był Seweryn Gałęzowski -wybitny lekarz, społecznik, profesor Uniwersytetu Wileńskiego, były uczestnik powstania listopadowego, odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari. Przez 25 lat był prezesem Rady Szkoły, dbał o odpowiednio wykwalifikowaną kadrę polskąi francuską. Zawsze szukał ludzi ciekawych, kompetentnych, piszących podręczniki szkolne, zajmujących się nauką, znających języki, jak historyk literatury polskiej Julian Klaczko, czy znawca języków starożytnych i języka francuskiego profesor Hitier. Sewerynowi Gałęzowskiemu Szkoła zawdzięczała rozwój, a potem przetrwanie. Po 1870 roku (w trudnych czasach) Gałęzowski podjął decyzję o sprzedaży budynków przy Batignolles i wykupieniu posesji na Lamandé 13 -15. Wydarzenia końca XIX i początku XX wieku - wojna z Prusami w latach 1870 - 1871, Komuna Paryska, okres I wojny światowej, wygasanie „starej emigracji” - sprawiły, że Szkoła stanęła przed poważnymi trudnościami i problemami finansowymi, które w efekcie doprowadziły do jej zamknięcia w 1922 roku. Początkowo placówka zamieniona została na bursę dla studentów i młodych naukowców. Jednak kilka lat później, z inicjatywy księdza Franciszka Cegiełki, w roku 1939, powstało Gimnazjum i Liceum im. Cypriana Kamila Norwida, kontynuujące założenia wcześniejszej Szkoły Polskiej. Początkowo zajęcia odbywały się przy ulicy Fleurus, koło Ogrodu Luksemburskiego a od 1 kwietnia 1940 roku przy ulicy Suger 13, blisko Odeonu. Szkoła miała charakter koedukacyjny. Między 5 a 8 czerwca odbyły się egzaminy maturalne, lecz zajęcie Paryża przez Niemców oznaczało nieuchronne rozwiązanie Szkoły. Już w sierpniu 1940 roku podjęto decyzję o założeniu nowej placówki, w strefie nieokupowanej przez Niemców. 18 października 1940 roku w Hotelu du Parc w Villard de Lans odbyła się inauguracja liceum, nawiązującego do Liceum Paryskiego. Nowa Szkoła zachowała część kadry i około 30 byłych uczniów. Rok 1946 uważa się za ostateczny termin zamknięcia tej Szkoły. Uczniowie i nauczyciele Szkoły Polskiej brali udział w powstaniu styczniowym, w wojnie 1871 roku i w Komunie Paryskiej. Upamiętniają to tablice umieszczone na murze na dziedzińcu szkoły. Wejście do Szkoły zdobi brama z orłem w koronie Lamandé poprzedzają Polskie Kursy Maturalne, zorganizowane w Houilles, na przedmieściu paryskim. Na podstawie umowy kulturalnej polsko - francuskiej z 1947 roku, uzyskaniu od Akademii Paryskiej déclaration d`ouverture powstało Liceum Polskie, uznane za école libre, prowadzące nauczanie według ustawy z 1850 roku. Dużą wagę przykładano w nim do nauki języka polskiego. Po roku 1956 liceum odnotowało spadek liczby kandydatów. Nieopłacalne stało się utrzymywanie szkoły, stąd decyzja w roku 1963. o zamknięciu placówki na kilka lat. Do kraju wywieziono akta szkoły villardowskiej i Liceum Polskiego. Pod koniec 1989 r., do szkoły zostało przyjętych ponad 140 uczniów, otwarto dla nich nowe klasy. W 1992 roku Szkoła Polska uroczyście obchodziła 150-lecie powstania. Z tej okazji, patronem Szkoły został Adam Mickiewicz. Od 1999, zmieniła się nazwa Szkoły na Zespół Szkół przy Ambasadzie RP w Paryżu. W roku 2007 r. zorganizowano uroczyste obchody dla uczczenia 165-tej rocznicy istnienia Szkoły Polskiej w Paryżu. Od 2010r. zaznacza się dalszy, szybki rozwój Szkoły (Szkolny Punkt Konsultacyjny) we wszystkich dziedzinach jej działalności. Począwszy od 2011r. Szkoła zajmuje wszystkie budynki znajdujące się pod numerami 11 –15, ulicy Lamandé. W tym samym roku w Szkole przeprowadzone zostały gruntowne prace remontowe. Powstały m.in. nowe sale lekcyjne, czytelnia, sala-aula z tablicą interaktywną, przeniesiono w inne miejsce bibliotekę i powiększono pokój nauczycielski. W 2012 r. Szkoła obchodziła bardzo uroczyście swoją 170. rocznicę powstania. Szkoła posiada swój oddział, przy Parafii św. Genowefy, znajdujący się w dzielnicy Exelmans , który jest jej statutową częścią. W programie uzupełniającym, lekcje z edukacji wczesnoszkolnej, języka polskiego, wiedzy o Polsce oraz dodatkowo z religii prowadzone są przez wysoce wykwalifikowaną kadrę nauczycielską wykształconą w Polsce. Nauczyciele uczestniczą systematycznie w wielu formach doskonalenia zawodowego organizowanych w Polsce , na miejscu oraz w systemie online. Szkoła nasza posiada także pokoje gościnne. Więcej informacji na www.paryz.orpeg.gov.pl

The school is located at 11-15 rue Lamandé 75017 in Paris Our A. Mickiewicz School at the Embassy of the Republic of Poland in Paris is a Polish educational institution that conducts teaching activities in the complementary system: eight-year elementary school four-year general secondary school The school is under the authority of the Polish Ministry of Education and is supervised by the Center for the Development of Polish Education Abroad.

OUR HISTORY The origins of the Polish School in Paris date back to the mid-19th century. Representatives of the Great Emigration, mainly members of the government, MPs, officers, publicists and writers founded the Association of Scientific Aid in Paris to provide material support to Poles wishing to study. The association was chaired by Prince Adam Czartoryski. In 1841, around the person of Józef Dwernicki, the Society for the National Upbringing of Children of Exiles was founded, which, with a view to generations of young Poles growing up abroad, raised funds to open the first Polish School in the suburban village of Châtillon sous Bagneux. The School's program included: education in the national spirit, equality for all students regardless of their parents' backgrounds and positions, and attention to a high level of education. The Society undertook various actions to raise funds for the development of the School. The first to donate funds to the School was Jan Ledóchowski (29,000 francs). Individual and collective donations from Poland and French Polish communities helped improve the Society's material situation. The school was moved to the Pantheon area. The inauguration took place on November 29, 1843, the thirteenth anniversary of the outbreak of the November Uprising. Ksawery Bronikowski, vice-president of Warsaw at the time of the uprising, became director. Initially, students followed the French school curriculum, with additional classes in Polish language and Polish history. The students wore uniforms that were copies of the uniform of the Warsaw National Guard from the November Uprising period with grelics, with the Eagle and Pogo, and special cornets. In 1844 the School was moved to the Batignolles suburb of Paris, at 56 Boulevard Batignolles. The most glorious chapter in the history of the School, henceforth known as Batignolles, began, covering the 1850s and 1860s. After the buildings were purchased in 1852 and the works were carried out, the School was organized with 12 classrooms, a refectory, a medical clinic, laboratories, a gymnasium, and apartments for the teachers' dormitory. Rooms were also set aside for a large library of more than 20,000 volumes (as of 1865), at which a public reading room was opened, collecting collections and archives of émigrés, including Joachim Lelewel. At its peak, the number of students rose to as many as 300; the teaching staff then numbered 36. The school enjoyed a very good reputation in the French community, with students achieving high results in French high schools. Noé Gruss wrote: "half of them attended the Bonapartei Lycée and obtained 237 prizes and 817 distinctions." Between 1847 and 1853, 27 out of 50 students who left the Polish School chose higher education. The development of the School, the outstanding people who led it, and the high level of teaching caused Napoleon III to recognize the school as a public institution in 1865. The following statements were recorded in the School's documents: "Whoever wishes to continue to regard the school only as a house of refuge should not voluntarily return to it, for, glad or not, involuntarily and with shame, he will have to resign from it - another, more worthy, one of the twenty waiting, will take his place." Many prominent Poles were associated with the school, including: Adam Mickiewicz, Joachim Lelewel, General Józef Dwernicki, Józef Ignacy Kraszewski, Ludwik Mierosławski, Alojzy Biernacki (former Minister of Finance of the Congress Kingdom) and Count Ksawery Branicki. The real providential husband of the school was Seweryn Gałęzowski - an outstanding physician, social activist, professor at Vilnius University, former participant in the November Uprising, decorated with the Golden Cross of Virtuti Militari. He was chairman of the School Council for 25 years, taking care of properly qualified Polish and French staff. He was always on the lookout for people who were interesting, competent, wrote school textbooks, were involved in science, and knew languages, such as Polish literature historian Julian Klaczko, or Professor Hitier, an expert in ancient languages and French. To Seweryn Gałęzowski the School owed its development and later survival. After 1870 (in difficult times), Gałęzowski decided to sell the buildings at Batignolles and buy the property at Lamandé 13 -15. The events of the late 19th and early 20th centuries - the war with Prussia in 1870 - 1871, the Paris Commune, the period of World War I, the extinction of the "old emigration" - caused the School to face serious difficulties and financial problems, which eventually led to its closure in 1922. Initially, the institution was turned into a dormitory for students and young scientists. However, a few years later, on the initiative of Father Franciszek Cegiełka, in 1939, the Cyprian Kamil Norwid Gymnasium and Lyceum was established, continuing the assumptions of the earlier Polish School. Initially, classes were held on Fleurus Street, near the Luxembourg Garden and from April 1, 1940 on Suger 13 Street, near the Odeon. The school was co-educational. Matriculation exams were held between June 5 and 8, but the occupation of Paris by the Germans meant the inevitable dissolution of the School. Already in August 1940, a decision was made to establish a new institution, in an area not occupied by the Germans. On October 18, 1940, the inauguration of the Lycée, which was based on the Paris Lycée, took place at the Hotel du Parc in Villard de Lans. The new school retained some of its staff and about 30 former students. The year 1946 is considered the final date for the closing of this School. Students and teachers of the Polish School took part in the January Uprising, the War of 1871 and the Paris Commune. This is commemorated by plaques placed on the wall in the school's courtyard. The entrance to the School is adorned with a gate with a crowned eagle Lamandé precedes the Polish Baccalaureate Courses, organized in Houilles, a Paris suburb. On the basis of the Polish-French cultural agreement of 1947, obtaining a déclaration d`ouverture from the Paris Academy, the Polish Lycée was established, recognized as an école libre, providing instruction according to the 1850 law. It attached great importance to the study of the Polish language. After 1956, the high school saw a decline in the number of applicants. It became unprofitable to maintain the school, hence the decision in 1963. to close the institution for several years. The records of the villard school and the Polish Lyceum were exported to the country. At the end of 1989, more than 140 students were admitted to the school, and new classes were opened for them. In 1992, the Polish School solemnly celebrated its 150th anniversary. On this occasion, Adam Mickiewicz became the patron of the School. Since 1999, the name of the School changed to the School Complex at the Polish Embassy in Paris. In 2007, a celebration was organized to mark the 165th anniversary of the Polish School in Paris. Since 2010, further rapid development of the School (School Consultation Point) in all areas of its activities has been marked. Starting from 2011. The School occupies all the buildings located at numbers 11 -15, rue Lamandé. In the same year, extensive renovation works were carried out at the School. Among other things, new classrooms, a reading room, a hall-auditorium with an interactive whiteboard were created, the library was moved to another location and the teachers' room was enlarged. In 2012. The school celebrated its 170th anniversary with great solemnity. The school has its own branch, at St. Genovese Parish, located in the Exelmans neighborhood , which is its charter. In the supplementary program, lessons in early childhood education, Polish language, knowledge of Poland and, additionally, religion are taught by highly qualified teaching staff educated in Poland. Teachers systematically participate in many forms of in-service training organized in Poland , on-site and online. Our school also has guest rooms. For more information visit www.paryz.orpeg.gov.pl

Die Schule befindet sich in der 11-15 rue Lamandé 75017 in Paris. Unsere A. Mickiewicz-Schule an der Botschaft der Republik Polen in Paris ist eine polnische Bildungseinrichtung, die nach dem Komplementärsystem unterrichtet: achtjährige Grundschule vierjährige allgemeinbildende Sekundarschule Die Schule untersteht dem polnischen Bildungsministerium und wird vom Zentrum für die Entwicklung des polnischen Bildungswesens im Ausland beaufsichtigt.

UNSERE GESCHICHTE Die Anfänge der Polnischen Schule in Paris gehen auf die Mitte des 19. Jahrhunderts zurück. Jahrhunderts zurück. Vertreter der Großen Emigration, vor allem Mitglieder der Regierung, Abgeordnete, Offiziere, Publizisten und Schriftsteller, gründeten den Verein für wissenschaftliche Hilfe in Paris, um Polen, die studieren wollten, materiell zu unterstützen. Den Vorsitz der Gesellschaft hatte Fürst Adam Czartoryski inne. 1841 wurde die Gesellschaft für die nationale Erziehung der Kinder von Emigranten um Józef Dwernicki gegründet. Mit Blick auf die Generationen junger Polen, die im Ausland aufwuchsen, sammelte sie Mittel für die Eröffnung der ersten polnischen Schule in der Vorstadt Châtillon sous Bagneux. Zum Programm der Schule gehörten die Erziehung im nationalen Geist, die Gleichheit aller Schüler unabhängig von der Herkunft und der Stellung ihrer Eltern und die Gewährleistung eines hohen Bildungsniveaus. Der Verein unternimmt verschiedene Aktionen, um Mittel für die Entwicklung der Schule zu sammeln. Der erste, der der Schule Geld spendete, war Jan Ledóchowski (29.000 Franken). Individuelle und kollektive Spenden aus Polen und den polnischen Gemeinden in Frankreich trugen dazu bei, die materielle Situation des Vereins zu verbessern. Die Schule wurde in die Nähe des Pantheons verlegt. Sie wurde am 29. November 1843 eingeweiht, dem dreizehnten Jahrestag des Ausbruchs des Novemberaufstandes. Schulleiter wurde Ksawery Bronikowski, Vizepräsident von Warschau zur Zeit des Aufstandes. Anfangs folgten die Schüler dem Lehrplan der französischen Schule, mit zusätzlichem Unterricht in polnischer Sprache und polnischer Geschichte. Die Schüler trugen Uniformen, die Kopien der Uniform der Warschauer Nationalgarde aus der Zeit des Novemberaufstands waren, mit Abzeichen, mit dem Adler und dem Pogo sowie speziellen Kornetts. 1844 zog die Schule in den Pariser Vorort Batignolles, Boulevard Batignolles 56, um. Damit begann das glorreichste Kapitel in der Geschichte der Schule, die fortan Batignolles-Schule genannt wurde und sich über die 1850er und 1860er Jahre erstreckte. Nach dem Kauf der Gebäude im Jahr 1852 und der Durchführung der Bauarbeiten verfügt die Schule über 12 Klassenräume, eine Mensa, eine Krankenstation, Laboratorien, eine Turnhalle, Wohnungen für die Lehrer und ein Internat. Es wurden auch Räume für eine große Bibliothek mit mehr als 20.000 Bänden (Stand 1865) eingerichtet, in der ein öffentlicher Lesesaal eröffnet wurde, in dem die Sammlungen und Archive von Emigranten, darunter Joachim Lelewel, untergebracht waren. In der Blütezeit stieg die Zahl der Schüler auf bis zu 300 an; das Lehrpersonal bestand damals aus 36 Personen. Die Schule genoss in der französischen Gemeinschaft einen sehr guten Ruf, und die Schüler erzielten gute Ergebnisse in den französischen Gymnasien. Noé Gruss schrieb: "Die Hälfte von ihnen besuchte das Lycée Bonapartei und erhielt 237 Preise und 817 Auszeichnungen". Zwischen 1847 und 1853 entschieden sich 27 von 50 Schülern, die die polnische Schule verließen, für eine höhere Ausbildung. Die Entwicklung der Schule, die herausragenden Persönlichkeiten, die sie leiteten, und das hohe Niveau des Unterrichts veranlassten Napoleon III. 1865, die Schule als öffentliche Einrichtung anzuerkennen. In den Dokumenten der Schule wurden die folgenden Aussagen festgehalten: "Wer die Schule weiterhin nur als Zufluchtsort betrachten will, soll nicht freiwillig zu ihr zurückkehren, denn er wird, ob er will oder nicht, unfreiwillig und mit Scham aus ihr austreten müssen - ein anderer, würdigerer, einer der zwanzig Wartenden, wird seinen Platz einnehmen". Viele prominente Polen waren mit dieser Schule verbunden, darunter: Adam Mickiewicz, Joachim Lelewel, General Józef Dwernicki, Józef Ignacy Kraszewski, Ludwik Mierosławski, Alojzy Biernacki (ehemaliger Finanzminister des Kongresskönigreiches) und Graf Ksawery Branicki. Der eigentliche Vordenker der Schule war Seweryn Gałęzowski - ein hervorragender Arzt, sozialer Aktivist, Professor an der Universität Vilnius, ehemaliger Teilnehmer am Novemberaufstand, ausgezeichnet mit dem Goldenen Kreuz der Virtuti Militari. Er war 25 Jahre lang Vorsitzender des Schulrats und sorgte für angemessen qualifiziertes polnisches und französisches Personal. Er war immer auf der Suche nach interessanten, kompetenten Personen, die Schulbücher schrieben, sich mit Wissenschaft beschäftigten und mit Sprachen vertraut waren, wie der Historiker der polnischen Literatur Julian Klaczko oder Professor Hitier, ein Experte für alte Sprachen und die französische Sprache. Seweryn Gałęzowski verdankte die Schule ihre Entwicklung und schließlich ihr Überleben. Nach 1870 (in schwierigen Zeiten) beschloss Gałęzowski, die Gebäude in Batignolles zu verkaufen und das Anwesen Lamandé 13-15 zu kaufen. Die Ereignisse am Ende des 19. und zu Beginn des 20. Jahrhunderts - der Krieg mit Preußen 1870-1871, die Pariser Kommune, die Zeit des Ersten Weltkriegs, das Aussterben der "alten Emigranten" - brachten die Schule in ernste Schwierigkeiten und finanzielle Probleme, die schließlich zur Schließung im Jahr 1922 führten. Zunächst wurde die Einrichtung in ein Wohnheim für Studenten und Jungwissenschaftler umgewandelt. Einige Jahre später wurde jedoch auf Initiative von Pater Franciszek Cegiełka 1939 das Cyprian-Kamil-Norwid-Gymnasium und die Sekundarschule gegründet, die die Grundsätze der früheren polnischen Schule fortführten. Der Unterricht fand zunächst in der Fleurusstraße in der Nähe des Luxemburggartens und ab dem 1. April 1940 in der Sugerstraße 13 in der Nähe des Odeons statt. Die Schule war koedukativ. Zwischen dem 5. und 8. Juni finden die Reifeprüfungen statt, doch die Besetzung von Paris durch die Deutschen macht die Auflösung der Schule unausweichlich. Bereits im August 1940 wurde beschlossen, eine neue Einrichtung in einem nicht von den Deutschen besetzten Gebiet zu gründen. Am 18. Oktober 1940 fand die Einweihung des Lycée im Hotel du Parc in Villard de Lans statt, das sich auf das Lycée de Paris bezog. Die neue Schule behielt einen Teil ihres Personals und etwa 30 ehemalige Schüler. Das Jahr 1946 gilt als das endgültige Datum für die Schließung dieser Schule. Schüler und Lehrer der polnischen Schule nahmen am Januaraufstand, am Krieg von 1871 und an der Pariser Kommune teil. Daran erinnern Gedenktafeln an der Wand im Innenhof der Schule. Den Eingang der Schule ziert ein Tor mit dem gekrönten Adler. Lamandé hat die polnischen Abiturkurse, die in Houilles, einem Vorort von Paris. Auf der Grundlage eines polnisch-französischen Kulturabkommens aus dem Jahr 1947 und einer "déclaration d`ouverture" der Pariser Akademie wurde ein polnisches Lycée gegründet, das als "école libre" anerkannt war und Unterricht nach dem Gesetz von 1850 erteilte. Es legte großen Wert auf das Studium der polnischen Sprache. Nach 1956 verzeichnete das Lycée einen Rückgang der Bewerberzahlen. Die Aufrechterhaltung der Schule wurde unrentabel, weshalb 1963 beschlossen wurde, sie für mehrere Jahre zu schließen. Die Unterlagen der Schule in Villard und des polnischen Lyzeums wurden außer Landes gebracht. Ende 1989 waren mehr als 140 Schüler eingeschrieben, und es wurden neue Klassen für die Schule eröffnet. 1992 feierte die Polnische Schule ihr 150-jähriges Bestehen. Aus diesem Anlass übernahm Adam Mickiewicz die Schirmherrschaft über die Schule. Seit 1999 trägt die Schule den Namen Zespół Szkół przy Ambasadzie RP w Paryżu (Der Schulkomplex in der polnischen Botschaft in Paris). Im Jahr 2007 wurde eine Feier anlässlich des 165-jährigen Bestehens der polnischen Schule in Paris organisiert. Seit 2010 hat sich die Schule (Schulberatungsstelle) in allen Bereichen ihrer Tätigkeit rasch weiterentwickelt. Seit 2011 hat die Schule alle Gebäude in Paris belegt. Seit 2011 hat die Schule alle Gebäude in der Rue Lamandé Nr. 11 - 15 bezogen. Im selben Jahr wurden umfangreiche Renovierungsarbeiten an der Schule durchgeführt. Unter anderem wurden neue Klassenräume, ein Lesesaal und ein Auditorium mit interaktivem Whiteboard eingerichtet, die Bibliothek wurde verlegt und das Lehrerzimmer vergrößert. Im Jahr 2012. feierte die Schule ihr 170-jähriges Bestehen mit einem großen Festakt. Die Schule hat eine eigene Zweigstelle in der Pfarrei St. Genovese im Stadtteil Exelmans, die ihr gesetzlich zugewiesen ist. Im Rahmen des Zusatzprogramms wird der Unterricht in den Fächern frühkindliche Erziehung, Polnisch, polnische Sprache, Kenntnisse über Polen und zusätzlich Religion von einem hochqualifizierten, in Polen ausgebildeten Lehrkörper erteilt. Die Lehrkräfte nehmen regelmäßig an zahlreichen Fortbildungsmaßnahmen teil, die in Polen, vor Ort und online organisiert werden. Unsere Schule verfügt auch über Gästezimmer. Für weitere Informationen besuchen Sie bitte www.paryz.orpeg.gov.pl.

L'école est située au 11-15 rue Lamandé 75017 à Paris. L'école A. Mickiewicz de l'Ambassade de la République de Pologne à Paris est un établissement d'enseignement polonais qui dispense des cours dans le cadre du système complémentaire : école primaire de huit ans école secondaire générale de quatre ans L'école est placée sous l'autorité du Ministère polonais de l'éducation et est supervisée par le Centre pour le développement de l'éducation polonaise à l'étranger.

NOTRE HISTOIRE Les origines de l'École polonaise de Paris remontent au milieu du XIXe siècle. Des représentants de la Grande Emigration, principalement des membres du gouvernement, des députés, des officiers, des publicistes et des écrivains, fondent l'Association d'aide scientifique à Paris afin d'apporter un soutien matériel aux Polonais désireux de faire des études. L'Association est présidée par le prince Adam Czartoryski. En 1841, la Société pour l'éducation nationale des enfants d'émigrés est fondée autour de la personne de Józef Dwernicki et, en vue des générations de jeunes Polonais grandissant à l'étranger, elle recueille des fonds pour l'ouverture de la première école polonaise dans la ville suburbaine de Châtillon sous Bagneux. Le programme de l'école comprenait : l'éducation dans l'esprit national, l'égalité de tous les élèves indépendamment de l'origine et de la position de leurs parents, et l'attention portée à un niveau d'éducation élevé. La Société a entrepris diverses campagnes de collecte de fonds pour le développement de l'école. Le premier à faire un don à l'école est Jan Ledóchowski (29 000 francs). Des dons individuels et collectifs en provenance de Pologne et des communautés franco-polonaises contribuent à améliorer la situation matérielle de la Société. L'école est transférée à proximité du Panthéon. Elle est inaugurée le 29 novembre 1843, jour du treizième anniversaire du déclenchement de l'Insurrection de Novembre. Ksawery Bronikowski, vice-président de Varsovie au moment de l'insurrection, en devient le directeur. Au départ, les élèves suivent le programme de l'école française, avec des cours supplémentaires de langue et d'histoire polonaises. Les élèves portaient des uniformes qui étaient des copies de l'uniforme de la Garde nationale de Varsovie de l'époque de l'Insurrection de novembre, avec des grelics, avec l'aigle et le pogo et des cornets spéciaux. En 1844, l'École s'installe dans le faubourg des Batignolles, au 56 boulevard des Batignolles, marquant le début du chapitre le plus glorieux de l'histoire de l'École, désormais connue sous le nom d'École des Batignolles, qui s'étend sur les années 1850 et 1860. Après l'achat des bâtiments en 1852 et l'exécution des travaux, l'école s'organise avec 12 classes, un réfectoire, un dispensaire, des laboratoires, un gymnase, des appartements pour les professeurs et un internat. Des locaux sont également prévus pour une grande bibliothèque de plus de 20 000 volumes (en 1865), où une salle de lecture publique est ouverte pour accueillir les collections et les archives des émigrés, dont Joachim Lelewel. À son apogée, le nombre d'élèves atteint jusqu'à 300 ; le corps enseignant compte alors 36 personnes. L'école jouit d'une très bonne réputation dans les milieux français, les élèves obtenant de bons résultats dans les lycées français. Noé Gruss écrit : "la moitié d'entre eux ont fréquenté le Lycée Bonapartei et obtenu 237 prix et 817 distinctions". Entre 1847 et 1853, sur 50 élèves qui quittent l'Ecole polonaise, 27 choisissent l'enseignement supérieur. Le développement de l'Ecole, les personnalités qui la dirigent et le haut niveau de l'enseignement amènent Napoléon III à reconnaître l'Ecole comme un établissement public en 1865. Les déclarations suivantes ont été consignées dans les documents de l'École : "Quiconque souhaite continuer à considérer l'école uniquement comme une maison de refuge ne doit pas y retourner volontairement, car, heureux ou non, il devra involontairement et avec honte s'en démettre - un autre, plus digne, parmi les vingt qui attendent, prendra sa place". De nombreux Polonais éminents ont été associés à l'école, notamment : Adam Mickiewicz, Joachim Lelewel, le général Józef Dwernicki, Józef Ignacy Kraszewski, Ludwik Mierosławski, Alojzy Biernacki (ancien ministre des finances du Royaume du Congrès) et le comte Ksawery Branicki. Le véritable homme providentiel de l'école était Seweryn Gałęzowski - un médecin exceptionnel, un activiste social, un professeur de l'université de Vilnius, un ancien participant au soulèvement de novembre, décoré de la Croix d'or de Virtuti Militari. Il a été président du conseil de l'école pendant 25 ans et s'est occupé du personnel polonais et français dûment qualifié. Il était toujours à la recherche de personnes intéressantes, compétentes, rédigeant des manuels scolaires, s'occupant de sciences, connaissant les langues, comme l'historien de la littérature polonaise Julian Klaczko, ou le professeur Hitier, expert en langues anciennes et en langue française. C'est à Seweryn Gałęzowski que l'École doit son développement, puis sa survie. Après 1870 (dans une période difficile), Gałęzowski décide de vendre les bâtiments des Batignolles et d'acheter la propriété du 13-15 Lamandé. Les événements de la fin du 19e et du début du 20e siècle - la guerre avec la Prusse en 1870-1871, la Commune de Paris, la période de la Première Guerre mondiale, l'extinction des "vieux émigrés"... - provoquent de graves difficultés à l'École et l'empêchent de survivre. - entraînent de graves difficultés et des problèmes financiers qui conduisent à la fermeture de l'école en 1922. Dans un premier temps, l'institution est transformée en dortoir pour les étudiants et les jeunes chercheurs. Cependant, quelques années plus tard, à l'initiative du père Franciszek Cegiełka, le lycée et l'école secondaire Cyprian Kamil Norwid ont été créés en 1939, reprenant les principes de l'ancienne école polonaise. Au départ, les cours se déroulent rue Fleurus, près du jardin du Luxembourg, puis, à partir du 1er avril 1940, au 13 rue Suger, près de l'Odéon. L'école était mixte. Les examens de fin d'études ont lieu du 5 au 8 juin, mais l'occupation de Paris par les Allemands entraîne inévitablement la dissolution de l'école. Dès le mois d'août 1940, la décision est prise de créer un nouvel établissement, dans une zone non occupée par les Allemands. Le 18 octobre 1940, l'inauguration du Lycée a lieu à l'Hôtel du Parc à Villard de Lans, en référence au Lycée de Paris. Le nouveau Lycée conserve une partie de son personnel et une trentaine d'anciens élèves. L'année 1946 est considérée comme la date définitive de la fermeture de cette école. Les élèves et les professeurs de l'École polonaise ont participé à l'Insurrection de janvier, à la guerre de 1871 et à la Commune de Paris. Ces événements sont commémorés par des plaques apposées sur le mur de la cour de l'école. L'entrée de l'école est ornée d'une grille portant l'aigle couronné Lamandé a précédé les cours du baccalauréat polonais, organisés à Houilles, en banlieue parisienne. Sur la base d'un accord culturel franco-polonais de 1947 et de la réception d'une déclaration deouverture de l'Académie de Paris, un Lycée polonais a été créé, reconnu comme école libre, dispensant un enseignement conformément à une loi de 1850. Il attache une grande importance à l'étude de la langue polonaise. Après 1956, le Lycée a vu le nombre de candidats diminuer. Le maintien de l'école n'est plus rentable, d'où la décision, en 1963, de la fermer pour plusieurs années. Les archives de l'école Villard et du Lycée polonais ont été exportées dans le pays. Fin 1989, plus de 140 élèves sont inscrits et de nouvelles classes sont ouvertes pour l'école. En 1992, l'école polonaise a célébré son 150e anniversaire. À cette occasion, Adam Mickiewicz est devenu le parrain de l'école. Depuis 1999, le nom de l'école est devenu Zespół Szkół przy Ambasadzie RP w Paryżu (Le complexe scolaire à l'ambassade de Pologne à Paris). En 2007, une célébration a été organisée pour marquer le 165e anniversaire de l'école polonaise à Paris. Depuis 2010, l'école (Point de consultation de l'école) a continué à se développer rapidement dans tous les domaines de son activité. Depuis 2011, l'Ecole occupe tous les bâtiments de l'Ecole polonaise de Paris. Depuis 2011, l'Ecole occupe l'ensemble des bâtiments situés aux n° 11 à 15 de la rue Lamandé. La même année, d'importants travaux de rénovation ont été réalisés à l'École. Entre autres, de nouvelles salles de classe, une salle de lecture, un auditorium avec tableau interactif ont été créés, la bibliothèque a été déplacée et la salle des professeurs a été agrandie. En 2012, l'école a célébré son 170e anniversaire. L'école a célébré son 170e anniversaire en grande pompe. L'école a sa propre branche, à la paroisse St Genovese, située dans le district d'Exelmans, qui est sa partie statutaire. Dans le cadre du programme complémentaire, les cours d'éducation de la petite enfance, de polonais, de langue polonaise, d'études polonaises et d'éducation religieuse sont dispensés par un personnel enseignant hautement qualifié formé en Pologne. Les enseignants participent régulièrement à de nombreuses formes de formation continue organisées en Pologne, sur place et en ligne. Notre école dispose également de chambres d'hôtes. Pour plus d'informations, veuillez consulter le site www.paryz.orpeg.gov.pl.

La escuela está situada en 11-15 rue Lamandé 75017 en París. Nuestra Escuela A. Mickiewicz en la Embajada de la República de Polonia en París es una institución educativa polaca, que enseña en el sistema complementario: escuela primaria de ocho años escuela secundaria general de cuatro años La escuela depende del Ministerio de Educación polaco y está supervisada por el Centro para el Desarrollo de la Educación Polaca en el Extranjero.

NUESTRA HISTORIA Los orígenes de la Escuela Polaca de París se remontan a mediados del siglo XIX. Representantes de la Gran Emigración, principalmente miembros del gobierno, diputados, funcionarios, publicistas y escritores, fundaron la Asociación de Ayuda Científica en París para proporcionar apoyo material a los polacos que deseaban estudiar. La Asociación estaba presidida por el príncipe Adam Czartoryski. En 1841, en torno a la persona de Józef Dwernicki, se fundó la Sociedad para la Educación Nacional de los Hijos de Emigrantes, que, con vistas a las generaciones de jóvenes polacos que crecían en el extranjero, recaudó fondos para la apertura de la primera Escuela Polaca en la ciudad suburbana de Châtillon sous Bagneux. El programa de la escuela incluía: educación en el espíritu nacional, igualdad de todos los alumnos independientemente de la procedencia y posición de sus padres, y atención a un alto nivel educativo. La Sociedad emprendió varias campañas para recaudar fondos para el desarrollo de la Escuela. El primero en donar fondos a la Escuela fue Jan Ledóchowski (29.000 francos). Las donaciones individuales y colectivas de Polonia y de las comunidades polacas francesas contribuyeron a mejorar la situación material de la Sociedad. La Escuela se trasladó a las inmediaciones del Panteón. Se inauguró el 29 de noviembre de 1843, decimotercer aniversario del levantamiento de noviembre. Ksawery Bronikowski, vicepresidente de Varsovia en el momento del levantamiento, fue nombrado director. Al principio, los alumnos seguían el plan de estudios de la escuela francesa, con clases adicionales de lengua polaca e historia de Polonia. Los alumnos vestían uniformes que eran copias del uniforme de la Guardia Nacional de Varsovia de la época del Levantamiento de Noviembre con grelics, con el Águila y el Pogo y cornetas especiales. En 1844, la Escuela se trasladó al suburbio parisino de Batignolles, en el número 56 del bulevar Batignolles, lo que marcó el inicio del capítulo más glorioso de la historia de la Escuela, conocida en adelante como Escuela de Batignolles, que abarcó las décadas de 1850 y 1860. Tras la compra de los edificios en 1852 y la realización de las obras, la Escuela se organizó con 12 aulas, un refectorio, un dispensario médico, laboratorios, un gimnasio, pisos para los profesores y un internado. También se reservaron salas para una gran biblioteca de más de 20.000 volúmenes (en 1865), en la que se abrió una sala de lectura pública para albergar las colecciones y archivos de los emigrantes, entre ellos Joachim Lelewel. En su apogeo, el número de alumnos llegó a alcanzar los 300; el personal docente contaba entonces con 36 profesores. La escuela gozaba de muy buena reputación en los círculos franceses, y los alumnos obtenían buenos resultados en los institutos franceses. Noé Gruss escribe: "la mitad de ellos asistieron al Lycée Bonapartei y obtuvieron 237 premios y 817 distinciones". Entre 1847 y 1853, 27 de los 50 alumnos que salieron de la Escuela Polaca eligieron la enseñanza superior. El desarrollo de la Escuela, las destacadas personas que la dirigían y el alto nivel de la enseñanza llevaron a Napoleón III a reconocer la Escuela como institución pública en 1865. En los documentos de la Escuela se recogían las siguientes declaraciones: "Quien quiera seguir considerando la Escuela sólo como una casa de acogida, que no vuelva voluntariamente a ella, pues, contento o no, tendrá involuntariamente y con vergüenza que renunciar a ella - otro, más digno, de los veinte que esperan, ocupará su lugar". Muchos polacos destacados estuvieron asociados a la escuela, entre ellos: Adam Mickiewicz, Joachim Lelewel, el general Józef Dwernicki, Józef Ignacy Kraszewski, Ludwik Mierosławski, Alojzy Biernacki (antiguo ministro de Finanzas del Reino del Congreso) y el conde Ksawery Branicki. El verdadero hombre providencial de la escuela fue Seweryn Gałęzowski - eminente médico, activista social, profesor de la Universidad de Vilna, antiguo participante en el Levantamiento de Noviembre, condecorado con la Cruz de Oro de la Virtuti Militari. Fue Presidente del Consejo Escolar durante 25 años, y se ocupó del personal polaco y francés debidamente cualificado. Siempre buscaba personas interesantes, competentes, que escribieran manuales escolares, se dedicaran a la ciencia, conocieran idiomas, como el historiador de la literatura polaca Julian Klaczko, o el profesor Hitier, experto en lenguas antiguas y en lengua francesa. A Seweryn Gałęzowski, la Escuela debió su desarrollo y luego su supervivencia. Después de 1870 (en tiempos difíciles), Gałęzowski decidió vender los edificios de Batignolles y comprar el inmueble de Lamandé 13 -15. Los acontecimientos de finales del siglo XIX y principios del XX -la guerra con Prusia en 1870 - 1871, la Comuna de París, el periodo de la Primera Guerra Mundial, la extinción de los "antiguos emigrados" - hicieron que la Escuela se enfrentara a graves dificultades y problemas financieros, lo que finalmente condujo a su cierre en 1922. Inicialmente, la institución se convirtió en un dormitorio para estudiantes y jóvenes becarios. Sin embargo, unos años más tarde, por iniciativa del padre Franciszek Cegiełka, se creó en 1939 el Gimnasio y Escuela Secundaria Cyprian Kamil Norwid, continuando los principios de la anterior Escuela Polaca. Al principio, las clases se impartían en la calle Fleurus, cerca del Jardín de Luxemburgo, y a partir del 1 de abril de 1940, en el número 13 de la calle Suger, cerca del Odeón. La escuela era mixta. Los exámenes de ingreso se celebraron entre el 5 y el 8 de junio, pero la ocupación de París por los alemanes significó la inevitable disolución de la Escuela. Ya en agosto de 1940, se tomó la decisión de crear un nuevo establecimiento, en una zona no ocupada por los alemanes. El 18 de octubre de 1940 tuvo lugar la inauguración del Liceo en el Hotel du Parc de Villard de Lans, en referencia al Liceo de París. La nueva Escuela conservó parte de su personal y una treintena de antiguos alumnos. El año 1946 se considera la fecha definitiva del cierre de esta Escuela. Alumnos y profesores de la Escuela Polaca participaron en el Levantamiento de Enero, la Guerra de 1871 y la Comuna de París. Esto se conmemora con placas en la pared del patio de la Escuela. La entrada de la Escuela está decorada con una verja con el águila coronada Lamandé precedió a los cursos de bachillerato polaco, organizados en Houilles, un suburbio de París. Sobre la base de un acuerdo cultural polaco-francés de 1947, y tras recibir una declaración de apertura de la Academia de París, se creó un Liceo Polaco, reconocido como escuela libre, que impartía enseñanza de acuerdo con una ley de 1850. Concedía gran importancia al estudio de la lengua polaca. Después de 1956, el número de solicitantes disminuyó. El mantenimiento de la escuela dejó de ser rentable, de ahí que en 1963 se decidiera cerrarla durante varios años. Los archivos de la escuela Villard y del Liceo Polaco se exportaron al extranjero. A finales de 1989, había más de 140 alumnos matriculados y se abrieron nuevas clases para la escuela. En 1992, la Escuela Polaca celebró su 150 aniversario. En esta ocasión, Adam Mickiewicz se convirtió en el patrón de la Escuela. Desde 1999, el nombre de la Escuela ha cambiado a Zespół Szkół przy Ambasadzie RP w Paryżu (El Complejo Escolar en la Embajada de Polonia en París). En 2007, se organizó una celebración con motivo del 165 aniversario de la Escuela Polaca en París. Desde 2010, la Escuela (Punto de Consulta Escolar) ha seguido desarrollándose rápidamente en todos los ámbitos de su actividad. Desde 2011, la Escuela ocupa todos los edificios de Desde 2011, la Escuela ocupa todos los edificios situados en los números 11 -15 de la rue Lamandé. Ese mismo año, se llevaron a cabo importantes obras de renovación en la Escuela. Entre otras cosas, se crearon nuevas aulas, una sala de lectura, un auditorio con pizarra interactiva, se reubicó la biblioteca y se amplió la sala de profesores. En 2012. La escuela celebró su 170 aniversario con una gran ceremonia. La escuela tiene su propia sucursal, en la parroquia de San Genovés, situada en el distrito de Exelmans , que es su parte estatutaria. En el programa complementario, las clases de educación infantil, lengua polaca, estudios polacos y, además, religión son impartidas por un profesorado altamente cualificado y educado en Polonia. Los profesores participan regularmente en numerosas formas de formación continua organizadas en Polonia , in situ y en línea. Nuestra escuela también dispone de habitaciones para huéspedes. Para más información, visite www.paryz.orpeg.gov.pl.

La scuola si trova al numero 11-15 di rue Lamandé 75017 a Parigi. La nostra Scuola A. Mickiewicz presso l'Ambasciata della Repubblica di Polonia a Parigi è un'istituzione educativa polacca che insegna nel sistema complementare: scuola primaria di otto anni scuola secondaria generale di quattro anni La scuola è sotto l'autorità del Ministero dell'Istruzione polacco ed è supervisionata dal Centro per lo sviluppo dell'istruzione polacca all'estero.

LA NOSTRA STORIA Le origini della Scuola polacca di Parigi risalgono alla metà del XIX secolo. I rappresentanti della Grande Emigrazione, principalmente membri del governo, deputati, ufficiali, pubblicisti e scrittori, fondarono l'Associazione di Aiuto Scientifico a Parigi per fornire un sostegno materiale ai polacchi che desideravano studiare. L'Associazione era presieduta dal principe Adam Czartoryski. Nel 1841, attorno alla persona di Józef Dwernicki, fu fondata la Società per l'educazione nazionale dei figli degli emigranti che, in vista delle generazioni di giovani polacchi che crescevano all'estero, raccolse fondi per l'apertura della prima scuola polacca nella città suburbana di Châtillon sous Bagneux. Il programma della scuola prevedeva l'educazione allo spirito nazionale, l'uguaglianza di tutti gli alunni a prescindere dalla provenienza e dalla posizione dei genitori e l'attenzione a un alto livello di istruzione. La Società intraprese diverse campagne per raccogliere fondi per lo sviluppo della Scuola. Il primo a donare fondi alla Scuola fu Jan Ledóchowski (29.000 franchi). Donazioni individuali e collettive dalla Polonia e dalle comunità polacche francesi contribuirono a migliorare la situazione materiale della Società. La scuola fu trasferita nelle vicinanze del Pantheon. Fu inaugurata il 29 novembre 1843, nel tredicesimo anniversario dello scoppio della Rivolta di Novembre. Ksawery Bronikowski, vicepresidente di Varsavia all'epoca dell'insurrezione, ne divenne il direttore. Inizialmente gli studenti seguirono il programma della scuola francese, con lezioni aggiuntive di lingua polacca e storia polacca. Gli alunni indossavano uniformi che erano copie di quelle della Guardia Nazionale di Varsavia del periodo dell'insurrezione di novembre, con grembiuli, con l'Aquila e il Pogo e cornette speciali. Nel 1844, la Scuola si trasferì nel sobborgo parigino di Batignolles, al numero 56 di Boulevard Batignolles, segnando l'inizio del capitolo più glorioso della storia della Scuola, d'ora in poi nota come Scuola di Batignolles, che abbraccia gli anni 1850 e 1860. Dopo l'acquisto degli edifici nel 1852 e la realizzazione dei lavori, la Scuola fu organizzata con 12 aule, un refettorio, un dispensario medico, laboratori, una palestra, appartamenti per gli insegnanti e un convitto. Vennero inoltre allestiti locali per una grande biblioteca di oltre 20.000 volumi (al 1865), presso la quale venne aperta una sala di lettura pubblica per ospitare le collezioni e gli archivi degli emigrati, tra cui Joachim Lelewel. Al suo apice, il numero di alunni arrivò a 300; il personale docente era allora di 36 persone. La scuola godeva di un'ottima reputazione negli ambienti francesi e gli alunni ottenevano risultati elevati nelle scuole superiori francesi. Noé Gruss ha scritto: "la metà di loro frequentò il Lycée Bonapartei e ottenne 237 premi e 817 distinzioni". Tra il 1847 e il 1853, 27 dei 50 allievi che lasciarono la Scuola polacca scelsero l'istruzione superiore. Lo sviluppo della Scuola, le persone eccellenti che la guidarono e l'alto livello di insegnamento portarono Napoleone III a riconoscere la Scuola come istituzione pubblica nel 1865. I documenti della Scuola riportano le seguenti dichiarazioni: "Chiunque desideri continuare a considerare la scuola solo come una casa di rifugio non dovrebbe tornarvi volontariamente, perché, contento o no, dovrà involontariamente e con vergogna dimettersi da essa - un altro, più degno, uno dei venti in attesa, prenderà il suo posto". Molti polacchi di spicco furono associati alla scuola, tra cui: Adam Mickiewicz, Joachim Lelewel, il generale Józef Dwernicki, Józef Ignacy Kraszewski, Ludwik Mierosławski, Alojzy Biernacki (ex ministro delle Finanze del Regno del Congresso) e il conte Ksawery Branicki. Il vero uomo della provvidenza della scuola fu Seweryn Gałęzowski - un medico eccezionale, attivista sociale, professore dell'Università di Vilnius, ex partecipante alla Rivolta di Novembre, decorato con la Croce d'Oro delle Virtuti Militari. È stato presidente del Consiglio scolastico per 25 anni e si è occupato di personale polacco e francese adeguatamente qualificato. Era sempre alla ricerca di persone interessanti, competenti, che scrivessero testi scolastici, che si occupassero di scienza, che avessero dimestichezza con le lingue, come lo storico della letteratura polacca Julian Klaczko o il professor Hitier, esperto di lingue antiche e di lingua francese. A Seweryn Gałęzowski la Scuola deve il suo sviluppo e poi la sua sopravvivenza. Dopo il 1870 (in tempi difficili), Gałęzowski decise di vendere gli edifici di Batignolles e di acquistare la proprietà al 13-15 di Lamandé. Gli eventi della fine del XIX e dell'inizio del XX secolo - la guerra con la Prussia nel 1870-1871, la Comune di Parigi, il periodo della Prima Guerra Mondiale, l'estinzione dei "vecchi emigrati" - hanno causato alla Scuola gravi difficoltà e problemi finanziari, che alla fine hanno portato alla sua chiusura nel 1922. Inizialmente, l'istituzione fu trasformata in un dormitorio per studenti e giovani studiosi. Tuttavia, qualche anno dopo, su iniziativa di padre Franciszek Cegiełka, nel 1939 fu fondato il Ginnasio e Scuola Secondaria Cyprian Kamil Norwid, continuando i principi della precedente scuola polacca. Inizialmente le lezioni si tennero a Fleurus Street, vicino al Giardino del Lussemburgo, e dal 1° aprile 1940 al 13 di Suger Street, vicino all'Odeon. La scuola era co-educativa. Gli esami di maturità si tennero tra il 5 e l'8 giugno, ma l'occupazione di Parigi da parte dei tedeschi comportò l'inevitabile scioglimento della scuola. Già nell'agosto del 1940 si decise di fondare un nuovo istituto, in una zona non occupata dai tedeschi. Il 18 ottobre 1940, all'Hotel du Parc di Villard de Lans, si tenne l'inaugurazione del Lycée, che faceva riferimento al Lycée de Paris. La nuova scuola mantenne parte del personale e circa 30 ex alunni. L'anno 1946 è considerato la data definitiva per la chiusura di questa scuola. Studenti e insegnanti della Scuola polacca parteciparono all'Insurrezione di gennaio, alla Guerra del 1871 e alla Comune di Parigi. Questo fatto è ricordato da una targa apposta sul muro del cortile della scuola. L'ingresso della scuola è decorato da un cancello con l'aquila coronata Lamandé ha preceduto i corsi di maturità polacchi, organizzati a Houilles, un sobborgo di Parigi. a Houilles, un sobborgo di Parigi. Sulla base di un accordo culturale polacco-francese del 1947, e dopo aver ricevuto una déclaration d'ouverture dall'Accademia di Parigi, fu istituito un Lycée polacco, riconosciuto come école libre, che offriva un insegnamento conforme a una legge del 1850. Il liceo attribuisce grande importanza allo studio della lingua polacca. Dopo il 1956, il Lycée registrò un calo del numero di candidati. Il mantenimento della scuola non fu più redditizio e nel 1963 si decise di chiuderla per alcuni anni. Gli archivi della scuola Villard e del Liceo polacco furono esportati nel Paese. Alla fine del 1989 erano iscritti più di 140 alunni e furono aperte nuove classi per la scuola. Nel 1992, la Scuola Polacca ha celebrato il suo 150° anniversario. In questa occasione, Adam Mickiewicz divenne il patrono della Scuola. Dal 1999, il nome della Scuola è cambiato in Zespół Szkół przy Ambasadzie RP w Paryżu (Complesso scolastico presso l'Ambasciata di Polonia a Parigi). Nel 2007 è stata organizzata una celebrazione per il 165° anniversario della Scuola polacca a Parigi. Dal 2010, la Scuola (Punto di consultazione scolastica) ha continuato a svilupparsi rapidamente in tutti i settori della sua attività. Dal 2011, la scuola ha occupato tutti gli edifici della sede di Parigi. Dal 2011, la Scuola ha occupato tutti gli edifici situati ai numeri 11-15 di rue Lamandé. Nello stesso anno sono stati eseguiti ampi lavori di ristrutturazione della Scuola. Tra le altre cose, sono state create nuove aule, una sala di lettura, un auditorium con lavagna interattiva, la biblioteca è stata trasferita e la sala insegnanti è stata ampliata. Nel 2012. La scuola ha celebrato il suo 170° anniversario con una grande cerimonia. La scuola ha una propria filiale, presso la parrocchia di San Genovese, situata nel distretto di Exelmans, che è la sua parte statutaria. Nel programma supplementare, le lezioni di Educazione della prima infanzia, Polacco, Lingua polacca, Studi polacchi e inoltre Educazione religiosa sono tenute da un personale docente altamente qualificato formatosi in Polonia. Gli insegnanti partecipano regolarmente a numerose forme di formazione in servizio organizzate in Polonia, in loco e online. La nostra scuola dispone anche di camere per gli ospiti. Per ulteriori informazioni, visitare il sito www.paryz.orpeg.gov.pl.

Школа знаходиться за адресою 11-15 rue Lamandé 75017 в Парижі. Школа ім. А. Міцкевича при Посольстві Республіки Польща в Парижі - це польський навчальний заклад, який навчає за комплементарною системою: восьмирічна початкова школа чотирирічна загальна середня школа Школа перебуває у віданні Міністерства освіти Польщі та під наглядом Центру розвитку польської освіти за кордоном.

НАША ІСТОРІЯ Витоки Польської школи в Парижі сягають середини 19 століття. Представники Великої еміграції, переважно члени уряду, депутати, офіцери, публіцисти та письменники, заснували Товариство наукової допомоги в Парижі для надання матеріальної підтримки полякам, які бажали навчатися. Товариство очолив князь Адам Чарторийський. У 1841 році навколо особи Юзефа Дверницького було засновано Товариство національного виховання дітей вигнанців, яке, дбаючи про покоління молодих поляків, що зростали за кордоном, зібрало кошти на відкриття першої польської школи у приміському містечку Шатійон-су-Багно. Програма школи передбачала: виховання в національному дусі, рівність усіх учнів, незалежно від походження і становища їхніх батьків, а також увагу до високого рівня освіти. Товариство проводило різноманітні акції для збору коштів на розвиток школи. Першим, хто пожертвував кошти на школу, був Ян Ледоховський (29 000 франків). Індивідуальні та колективні пожертви польських громад Польщі та Франції допомогли покращити матеріальне становище Товариства. Школу було перенесено в околиці Пантеону. Її урочисто відкрили 29 листопада 1843 року, у тринадцяту річницю початку Листопадового повстання. Директором став Ксаверій Броніковський, віце-президент Варшави під час повстання. Спочатку учні навчалися за програмою французької школи, з додатковими заняттями з польської мови та історії Польщі. Учні носили форму, яка була копією форми варшавської Національної гвардії періоду Листопадового повстання з греками, орлом і погоном та спеціальними корнетами. У 1844 році Школа переїхала до паризького передмістя Батіньоль, на бульвар Батіньоль, 56, що стало початком найславетнішої глави в історії Школи, відтепер відомої як Школа Батіньоль, яка охоплює 1850-1860-ті роки. Після купівлі будівель у 1852 році та проведених робіт у школі було організовано 12 класних кімнат, трапезну, медичний пункт, лабораторії, гімнастичний зал, квартири для вчительського пансіону. Також було відведено приміщення для великої бібліотеки, яка налічувала понад 20 000 томів (станом на 1865 рік), при якій відкрили публічну читальню, де розмістили колекції та архіви емігрантів, зокрема Йоахіма Лелевеля. На піку свого розвитку кількість учнів зросла до 300, а викладацький склад налічував 36 осіб. Школа мала дуже добру репутацію у французькій громаді, а її учні досягали високих результатів у французьких середніх школах. Ное Грусс писав: "половина з них відвідувала ліцей Бонапартей і отримала 237 нагород і 817 відзнак". Між 1847 і 1853 роками 27 з 50 учнів, які залишили Польську школу, обрали вищу освіту. Розвиток школи, видатні люди, які її очолювали, і високий рівень викладання призвели до того, що Наполеон III визнав школу державною установою в 1865 році. У документах Школи були зафіксовані наступні твердження: "Той, хто бажає і надалі розглядати школу лише як притулок, не повинен добровільно повертатися до неї, бо, радий чи ні, він мимоволі і з соромом повинен буде піти з неї - на його місце прийде інший, більш гідний, один з двадцяти, що чекають на нього". Зі школою було пов'язано багато видатних поляків, зокрема: Адам Міцкевич, Йоахім Лелевель, генерал Юзеф Дверницький, Юзеф Ігнацій Крашевський, Людвік Мерославський, Алойзі Бернацький (колишній міністр фінансів Конгресового королівства) та граф Ксаверій Браніцький. Справжньою людиною провидіння школи був Северин Ґалензовський - видатний лікар, громадський діяч, професор Вільнюського університету, колишній учасник Листопадового повстання, нагороджений Золотим хрестом Virtuti Militari. Протягом 25 років він був головою шкільної ради, дбав про належну кваліфікацію польського та французького персоналу. Він завжди шукав людей цікавих, компетентних, які писали шкільні підручники, займалися наукою, знали мови, як, наприклад, історик польської літератури Юліан Клачко або професор Гітьє, знавець давніх мов і французької мови. Северину Ґалензовському школа завдячує своїм розвитком, а потім і виживанням. Після 1870 року (у важкі часи) Ґалензовський вирішив продати будівлі на Батіньоль і придбати нерухомість на вулиці Ламанш, 13-15. Події кінця 19-го - початку 20-го століття - війна з Пруссією 1870-1871 років, Паризька комуна, період Першої світової війни, вимирання "старих емігрантів" - призвели до того, що Школа опинилася в скрутному становищі. - спричинили серйозні труднощі та фінансові проблеми Школи, які врешті-решт призвели до її закриття у 1922 році. Спочатку заклад перетворили на гуртожиток для студентів і молодих науковців. Однак через кілька років, з ініціативи отця Францішека Цегелки, у 1939 році було створено Гімназію та середню школу ім. Кипріяна Каміла Норвіда, яка продовжила принципи попередньої польської школи. Спочатку заняття проходили на вулиці Фльорус, біля Люксембурзького саду, а з 1 квітня 1940 року - на вулиці Шуґера, 13, біля Одеону. Школа була спільним навчальним закладом. Іспити на атестат зрілості проходили між 5 і 8 червня, але окупація Парижа німцями означала неминучий розпуск школи. Вже в серпні 1940 року було прийнято рішення заснувати новий навчальний заклад, в районі, не окупованому німцями. 18 жовтня 1940 року в готелі "Hotel du Parc" у Віллар-де-Ланс відбулося урочисте відкриття ліцею, який раніше називався Паризьким ліцеєм. Новий навчальний заклад зберіг частину свого персоналу та близько 30 колишніх учнів. 1946 рік вважається остаточною датою закриття цієї школи. Учні та вчителі Польської школи брали участь у Січневому повстанні, війні 1871 року та Паризькій комуні. Про це нагадують меморіальні дошки на стіні у дворі школи. Вхід до школи прикрашає брама з коронованим орлом Ламанде передувала курсам польського бакалаврату, організованим у передмісті Парижа - Уїллі. На основі польсько-французької культурної угоди 1947 року та отримання декларації про відкриття від Паризької академії було створено польський ліцей, визнаний вільною школою, де викладання велося відповідно до закону 1850 року. У ньому надавалося велике значення вивченню польської мови. Після 1956 року кількість абітурієнтів у ліцеї зменшилася. Утримувати школу стало нерентабельно, тому в 1963 році було прийнято рішення про її закриття на кілька років. Документи школи Вілларда та Польського ліцею були вивезені за межі країни. До кінця 1989 року в школі навчалося понад 140 учнів, для них були відкриті нові класи. У 1992 році польська школа відзначила своє 150-річчя. З цієї нагоди покровителем школи став Адам Міцкевич. З 1999 року назва школи змінилася на Zespół Szkół przy Ambasadzie RP w Paryżu (Шкільний комплекс при Посольстві Польщі в Парижі). У 2007 році було організовано святкування з нагоди 165-ї річниці Польської школи в Парижі. З 2010 року Школа (Шкільний консультаційний пункт) продовжує стрімко розвиватися у всіх сферах своєї діяльності. З 2011 року Школа займає всі будівлі за адресою З 2011 року Школа займає всі будівлі, розташовані в будинках №№ 11-15 по вулиці Ламанде. У тому ж році в Школі були проведені масштабні ремонтні роботи. Серед іншого, були створені нові класи, читальний зал, аудиторія з інтерактивною дошкою, перенесена бібліотека і розширена вчительська. У 2012р. Школа з великою урочистістю відсвяткувала своє 170-річчя. Школа має власну філію при парафії Святого Геновеса, розташовану в районі Ексельманс, яка є її статутною частиною. У рамках додаткової програми уроки з дошкільного виховання, польської мови, польської мови, польських студій та додатково релігійної освіти проводить висококваліфікований педагогічний колектив, який здобув освіту в Польщі. Вчителі регулярно беруть участь у різних формах підвищення кваліфікації, організованих у Польщі, як на місці, так і в Інтернеті. У нашій школі також є гостьові кімнати. Для отримання додаткової інформації, будь ласка, відвідайте www.paryz.orpeg.gov.pl.